Bleeding

Ώρα 3:30 ξημέρωμα Δευτέρας. Ο καπνός απ το τσιγάρο μου, που καίγεται μόνο του στο τασάκι, σιγά σιγά γεμίζει το σκοτεινό μου δωμάτιο. Οι σκέψεις μου γεμίζουν το σκοτεινό μου μυαλό. Νιώθεις μόνος. Είσαι μόνος. Εδώ και μήνες αιμορραγείς. Εδώ και μήνες δεν έχεις βρει εκείνο το κομμένο κομμάτι του εαυτού σου. Εκείνο που απλόχερα χάριζες κάθε φορά που στο ζητούσαν. Κάτι λείπει. Πάντα κάτι λείπει. Αλλά δεν ξέρεις τι. Και αυτό σε τρελένει. Εδώ και μήνες το μυαλό σου αιμορραγεί και σου θολώνει την όραση. Εδώ και μήνες δεν έχεις πάρει ανάσα και πνίγεσαι στο βυθό των σκέψεων σου.
Κοιτάς απ το παράθυρο και βλέπεις τα φώτα του δρόμου να τρεμοπαίζουν πίσω απ την ομίχλη. Θες να φύγεις αλλά νιώθεις σα να σε κάρφωσε κάποιος στο πάτωμα. Αιμορραγούν οι πληγές σου απ τα καρφιά τους. Αιμορραγείς αλλά δεν βλέπεις αίμα.
Ώρα 3:40 ξημέρωμα Δευτέρας. Το τσιγάρο μου ακόμα καίει. Οι πληγές μου ακόμα αιμορραγούν. Αλλά αίμα πουθενά...