Απόσταση.

Η απόσταση.
Ουσιαστικό θηλυκού γένους.
Δύσκολη.. Πολύ
Επίσης συχνή.. Πολύ
Κάποιες φορές και ξαφνική.. Πολύ
   Αγκαλιάζεις μια οθόνη πλέον αντί για το άτομο που αγαπάς.
Αλλά όπως λέω ευτυχώς που υπάρχει και αυτό γιατί με τα γράμματα δεν θα την πάλευα.
Και στην άλλη μεριά της οθόνης, το πρόσωπο που σου λείπει είναι εκεί.
Και σου χαμογελάει.
Και το μόνο που θέλεις είναι περάσεις μεσα από την οθόνη και να μοιράσεις αγκαλιές.. Τόσο σφιχτές που δεν θα μπορέσει ποτέ να φύγει.
Και φιλιά.. Τόσα μέχρι να νιώσεις τα χείλη σου να μουδιάζουν.
Και εκεί που είστε αγκαλιά να βάλεις το κεφάλι σου στο λαιμό του και να αφήσεις τον χρόνο να κυλήσει.
Να νιώσεις πάλι αυτή την ασφάλεια και τη σιγουριά που ένιωθες πριν. 
Και εσείς να παραμένετε εκεί. Αλώβητοι από ο,τι συμβαίνει γύρω σας.
Εσείς ενάντια στον υπόλοιπο κόσμο. 
Και μετά από όλα αυτά, επανέρχεσαι στην πραγματικότητα. 
Και τον κοιτάς από την οθόνη. 
Και δεν μπορείς να συγκρατήσεις τα δάκρυα. 
Και σκέφτεσαι ότι για να γίνουν πραγματικότητα οι σκέψεις σου θα πρέπει να διασχίσεις 208 χιλιόμετρα. 
Όμως το πρόσωπο αυτό σου χαμογελάει, παρόλο που κλαις και σου λέει ότι όλα θα περάσουν. 
Και πάλι θα του δώσεις αγκαλιές και φιλιά μέχρι το σημείο που δεν θα σε αντέχει άλλο. 
Και έτσι όλα κάπως ξεχνιούνται και σκέφτεσαι ότι θα περάσει και αυτό όπως και πολλά άλλα που περάσατε μαζί. 
Και σου δίνει δύναμη και σε ηρεμεί όπως κάνει όταν σε παίρνει αγκαλιά κάθε φορά που φοβάσαι, αγχώνεσαι και κλαις. 
Θα περάσει και αυτό. 
Και όλα θα είναι όπως πριν. 

                            ~Hopeless Romantic~